تهران به قصد نجف اشرف خارج شد و پس از زيارت عتبات عاليات ، در ماه مبارك رمضان 1313 ه . ق به عزم حج بيت اللّه الحرام نجف را ترك كرد . پس از انجام حج ، در نجف رحل اقامت افكند و به تدريس ، اقامهء جماعت ، تأليف و راهنمايى مؤمنان اشتغال ورزيد . « 1 » وى در كنار آن ، به درس استادان بزرگ نجف نيز حاضر شد و مبانى اجتهادى خود را استوار ساخت . « 2 » او در نجف نزد بزرگان حوزهء علميه جايگاهى و الا و منزلتى رفيع يافت و مورد احترام بسيار آيات عظام همچون آخوند خراسانى ، حاج ميرزا حسين خليلى ، فاضل شرابيانى و شيخ محمّد حسن مامقانى قرار گرفت ، تا بدانجا كه مرحوم آيت اللّه حاج ميرزا حسين در جماعت وى حاضر شد و در صحن شريف علوى به دو اقتدا كرد ، تا مردم را متوجه عظمت مقام او بنمايد ، و در اواخر عمرش نيز به وصلت با اين بيت بزرگ تبرك جست و فرزندش را به دامادى او درآورد . « 3 » محفل تدريس او در نجف مملو از فضلا و طلابى همانند علامه شيخ آقا بزرگ تهرانى بود . به دليل علم بسيار و سروده‌هاى عربى و فارسىاش ، زبانزد خاص و عام شد و خانه‌اش مالامال از ادبا ، شعرا ، فضلا و اهل علم گشت . « 4 » شاگردان متأسفانه كتابهاى تراجم به نام شاگردان بسيار او اشاره‌اى نكردند و ما فقط عدهء اندكى از آنان را مىشناسيم كه عبارتند از : 1 . علامه سيد حسن مازندرانى نجفى ( د . 1351 ه . ق ) « 5 »

--> ( 1 ) . خاقانى نجفى ، شعراء الغرى ، ج 11 ، ص 325 ؛ تهرانى ، نقباء البشر ، ج 5 ، ص 57 . ( 2 ) . حرز الدين نجفى ، معارف الرجال ، ج 3 ، ص 14 . ( 3 ) . تهرانى ، نقباء البشر ، ج 5 ، ص 57 . ( 4 ) . حرز الدين نجفى ، معارف الرجال ، ج 3 ، ص 14 . ( 5 ) . همان ، ص 15 .